با گلستان سعدی

عبدالقادرِ گیلانی، رَحْمَةُ اللهِ عَلَیْهِ،را دیدند در حرمِ کعبه روی بر خاک نهاده، همی‌گفت: ای خداوند! ببخشای! وگر هرآینه مستوجب عقوبتم؛ در روزِ قیامتم نابینا برانگیز تا در رویِ نیکانْ شرمسار نشوم:

روی بر خاکِ عجز، می‌گویم هر سحرگه که باد می‌آید:

«ای که هرگز فرامشت نکنم هیچت از بنده یاد می‌آید؟»

گنجور