هنگ کنگ؛ مهره اصلی چین در چالش ارزی با دلار

به گزارش خبرگزاری طلا گلدنیوز؛ در سال ۲۰۱۳، هنگ‌کنگ در اوج دوران طلایی خود قرار داشت؛ به‌طوری که یک‌سوم طلای معامله‌شده در جهان از این شهر عبور می‌کرد. در آن سال، هنگ‌کنگ با واردات ۱۱۵۸ تن شمش، از هند به عنوان خریدار سنتی طلا پیشی گرفت. با این حال، به دلیل کنترل‌های سخت‌گیرانه ارزی پکن در آن دوران، بخش اندکی از این طلا در مخازن هنگ‌کنگ باقی می‌ماند و عمده آن بلافاصله راهی سرزمین اصلی چین می‌شد.

تغییر سیاست‌های پکن و کاهش وابستگی

در سال ۲۰۱۴، ورق بازار به نفع سرزمین اصلی چین برگشت. با کاهش محدودیت‌های ارزی، به بانک‌های چینی اجازه داده شد تا بدون نیاز به عبور از «پل هنگ‌کنگ»، مستقیماً طلای خارجی خریداری کنند. طبق گزارش شورای قانون‌گذاری هنگ‌کنگ، این تغییر سیاست باعث شد جریان خالص طلای وارداتی به سرزمین اصلی از طریق هنگ‌کنگ به‌شدت کاهش یابد؛ به‌طوری که این رقم از ۸۶۳ تن در سال ۲۰۱۵ به ۲۴۵ تن در سال ۲۰۱۹ و در نهایت به کمترین میزان خود یعنی ۶۷ تن در سال ۲۰۲۰ رسید.

خیز هنگ‌کنگ برای جایگاه جهانی

درست زمانی که به نظر می‌رسید نقش هنگ‌کنگ به عنوان مرکز اصلی طلای منطقه رو به افول است، بازار این شهر جان تازه‌ای گرفت. جریان ورود شمش به هنگ‌کنگ از سال ۲۰۲۰ روند صعودی خود را آغاز کرد و سال گذشته به ۹۴۲ تن رسید. اکنون این شهر هدف‌گذاری بلندپروازانه‌ای را دنبال می‌کند: تبدیل شدن به مرکز بین‌المللی تجارت طلا. در همین راستا، برنامه‌ریزی برای افزایش ده‌برابری ظرفیت ذخیره‌سازی (از ۲۰۰ تن به ۲۰۰۰ تن تا سال ۲۰۲۸) در دستور کار قرار گرفته است.

طلا؛ پشتوانه راهبردی یوان در رقابت‌های ارزی

دولت چین به خوبی می‌داند که انباشت طلا تنها یک ابزار اقتصادی نیست، بلکه بخشی از یک استراتژی کلان برای قدرت‌بخشی به یوان است. در حالی که شانگهای وظیفه قیمت‌گذاری قراردادهای معاملاتی را بر عهده دارد، هنگ‌کنگ با ایجاد زیرساخت‌های پیشرفته انبارداری و پایاپای، در حال تکمیل پازلی است که به پکن اجازه می‌دهد مسیری امن و با پشتوانه طلا برای تجارت بین‌المللی ارز ملی خود ایجاد کند؛ مسیری که در نهایت می‌تواند از وابستگی چین به سیستم‌های ارزی غربی بکاهد.